Απορίες

Πραγματικά σήμερα δεν ξέρω τι να γράψω. Είμαι σε ένα υπέροχο νησί και σε ένα πιο φανταστικό χωρίο την Ερεσό. Είναι ότι καλύτερο αυτό το μέρος για όλους όσους έχουν μια παιδία, απαίτηση από τον εαυτό τους να ηρεμίσουν και φυσικά να γνωρίσουν καινούρια πράγματα.  Είμαι εδώ κάνα μήνα και περνάνε από το μυαλό μου πολλές σκέψεις, νιώθω παραγωγική και απλά απίστευτα ωραία. Είμαι απλά ελεύθερη.
Αφήνοντας πίσω το χάος της Αθήνας, τα δακρυγόνα και τα χημικά αλλά και όλη αυτή την ξεφτύλα που συμβαίνει γύρω μας.  Τελικά πόσο δύσκολο είναι να μένεις σε μια πόλη που υποτίθεται πως γεννά ευκαιρίες αλλά τελικά  σε σφάζει για χάρη της κρίσης;  Πόσο εύκολο είναι χάρη της προπαγάνδας να νιώθεις μόνος, άδειος, χαοτικά ανυπεράσπιστος, ξεχνώντας όλα τα υπόλοιπα ένστικτα σου. Ξεχνώντας το πως είναι να αγαπάς, να ερωτεύεσαι, να ποθείς, να έχεις στόχους να ξέρεις πως απλά το έχεις και μπορείς να τα καταφέρεις, γιατί έτσι απλά μπορείς να τα καταφέρεις, Αν όλοι πίστευαν στον εαυτό τους, στην δύναμη τους και φυσικά στα πιστεύω τους, τότε πολύ απλά θα είχαμε ένα σύστημα καλύτερο και δικαιότερο. Αλλά θα μου πεις ότι παρά πιστεύω στα θαύματα, ότι όταν ήμουν μικρή διάβαζα πολλά παραμύθια. Τώρα πια πρέπει να μάχεσαι για όλα αυτά να πονάς και να βασανίζεσαι για να μπορέσεις να μοχθήσεις για τη δουλεία σου, το βιος σου και πάνω από όλα για την γαλήνη σου και την ηρεμία σου.  Πόσο δύσκολο είναι να μπορείς να πιστεύεις σε εσένα και έχεις τα κότσια για να το κάνεις αυτό; Μπορείς άραγε; Μπορείς να φωνάξεις δυνατά, να γελάσεις αληθινά, να ακουστείς στα σωστά αυτιά ; Τι κάνεις για όλα αυτά; Πως αντιδράς;  Τι σκέφτεσαι άραγε τώρα;