Είναι μέρες τώρα που σκέφτομαι τι τελικά κάνω στην ζωή μου. Σπούδασα μια σχολή με πολλές προοπτικές για την χώρα μου και απαραίτητη σε όλες τις επιχειρήσεις, οργανισμού και ανθρώπους. Και όμως όλα μου φαίνονται μια φόλα. Τελικά όσα έμαθα στη σχολή μου, ανήκουν και ασκούνται από λίγους. Τελικά πόσο κορεσμένο είναι ένα επάγγελμα που η σχολή του υπάρχει μόνο 11 χρόνια στην Ελλάδα;
Ψάχνεις για δουλεία και βρίσκεις παντού πόρτες κλειστές, ενώ παράλληλα οι ανάγκες σου και οι υποχρεώσεις σου τρέχουν γρηγορότερα από κάθε σου προσδοκία. Νιώθεις να πνίγεσαι γιατί απλά είσαι νέος που αυτή την περίοδο συσχετίζετε με τις λέξεις άβουλος, χαζός, ανειδίκευτος με 10 πτυχία στα χέρια, αλλά όλα αυτά πρέπει να δηλώνεις στο κάθε αφεντικό για να σε πάρει σε οποιαδήποτε θέση ακόμα και στην πλέον εξευτελιστική που δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά που σπούδασες και που έχεις ¨εκπαιδευτεί¨ να κάνεις. Τις προάλλες μου μίλαγαν οι γονείς μου για την δική τους επανάσταση εκείνη του πολυτεχνείου, τουλάχιστον εκείνοι είχαν όνειρα. Δε θα ξεχάσω τη κουβέντα της μαμάς μου, που λέει: εμείς παιδί μου στην ηλικία σου δεν είχαμε ανεργία, είχαμε επιλογές, δεν μας άρεσε η μια δουλεία πηγαίναμε σε άλλη. Τώρα είναι αλλιώς πεινάει ο νέος, πεινάει ο γέρος, πεινάει ο μεσήλικας, πεινάει και το παιδί και από την άλλη γεννιούνται συνέχεια ανάγκες. Ανάγκη για νέο κινητό, ανάγκη για νέο σπίτι , μεγαλύτερο, ανάγκες, ανάγκες, ανάγκες…
Και μετά φταίει ο εργαζόμενος έτσι του λέει το αφεντικό που δεν πάνε καλά οι δουλειές του. Αλλαγές δεν γίνονται σε τίποτα και σε κανέναν. Στο σύστημα λεέι ο γιατρός που τα τρώει από παντού και είναι και δυσαρεστημένος γιατί σου λεεί το κράτος με ώθησε στις φαρμακευτικές: γιατί να αλλάξει από μένα να αλλάξει από τον διπλανό μου.
Και εγώ που είμαι μόλις 23, που δεν ξέρω από συστήματα και που τώρα βγαίνω στην αγορά εργασίας τι πρέπει να κάνω; Να ακολουθήσω αυτή την νοοτροπία γιατί; Τα παιδία όλων αυτών είναι σίγουρο ότι θα γίνουν σαν τους γονείς τους; Θα υπάρχει ποτέ δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα; Θα τιμωρηθεί άραγε ποτέ κάνεις παχύσαρκος και όχι μόνο, που τα έφαγε μαζί με τους πολίτες του όπως υποστηρίζει;
Πνίγομαι γιατί συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα ότι διψώ για δουλεία και δεν έχω, ότι έχω όνειρα και νεκρώνουν, ότι υπάρχω αλλά τελικά φαίνονται μόνο τα χνάρια μου μέσα από την γραφειοκρατία της εφορίας της χώρας μου.
Σας ευχαριστώ πολύ γι αυτό !!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου